جهیدن ، پریدن و قور  قور کردن همه ی زندگی ما نیست ما فکر می کنیم ، یک گوشه چمباتمه می نشینم آب دهانمان را قورت می دهیم گاهی هم کف پایمان را اگر خارش افتاده باشد می خارانیم حوصله مان زیاد است هرچقدر که فکرش را بکنید می نشینیم تا خودش بیاید همین که رسید اندازه اش که نه فاصله اش را تا خودمان تخمین می زنیم قدرت تخمین زنی مان بالاست وراندازش می کنیم سبک سنگینش می کنیم مقبول بود یا مقبول افتاد کارش تمام است زبانمان را کافیست دراز کنیم  خیلی زود کارش به مزه مزه کردن ما می افتد بعد آنوقت اگر دلمان خواست پا رو پا می اندازیم سرمان را بالا می گیریم و کیفورانه قور قور می کنیم ...