سى و دو سال بعد از آنكه سعيد كنگرانى به نقش (على) در دايره مينا  عهده دار نمايدگى نقش نسلى است كه خسته از رفورم هاى روشنفكر مابانه ى دهه ى  پنجاه ايران به جاى بر داشتن پرچم مبارزه  خود نيز رقص كنان به  تعبير مولوى هم آوا با ( ديگران) آواز خر برفت و خربرفت . سر مى دهد . امروز بهرام رادان باز به نقش (على) در سنتورى خسته از نشانه هاى مدرنسيم تقلبى كه گريبان جامعه را مى فشرد  دست به عصيان ميزند اما نه براي اصلاح جامعه – جامعه اى كه او را مطرب مى خواهد – كه براى ويرانى خودش و به قيمت فرو ريختن خودش به بهاى نابودى و نيستى ...

مهرجويى در سالى (1354)دايره ى مينا را مى سازد كه كيميايى گوزنها را . گويى هردو در نقطه اى مشترك به اين نتيجه رسيده اند كه بايد گامى جلوتر  به مبارزه  فكر كرد. بايد به ( قدرت ) فكر كرد بايد راهى پيدا كرد و مسلح شد اگرچه جنس اسلحه براي دو فيلمساز متفاوت است اما جسارت طرح مسئله در آن سالها  از تهور هنرمندانه اى حكايت داشت كه شايد تا مدتها حتى از جانب خود آنان تكرار نشد .

مهر جويى اما پس از گذشت سه دهه بار ديگر احساس كرده است كه شراط ايران در حال تكرار است. شاه در سالهاى آغازين دهه ى چهل وعده ى انقلاب سفيد را مى دهد شاه مى گويد كه دولت بايد اموالش را به مردم واگزار كند شاه مى گويد كه كارگران بايد در سود توليد شريك باشند شاه می گويد كه مردم بايد با سواد شوندو يك دهه ى بعد مهرجوى با دايره ى مينا مى گويد كه وعده هاى شاه فريبی بيش نبوده و نتيجه آن انقلاب ، امروز در گوشه ى كافه ها يا در بيغوله ها  سردر گريبان اعتياد و فروش شيره ى جان خويشند يا به تجارت كثيفى مشغول . وامروز بعد از سه دهه از وعده هاى  انقلابى كه در سال 57 اتفاق افتاد - همان سالى كه دايره ى مينا از محاق به درآمد - «حسى از خيانت».در (على)نماد جوانى كه در اين انقلاب به دنيا آمده است و قرار است از مواهب آن برخوردار شود او را به گوشه ى انزوا می راند. مهر جويى هماره فيلمسازى بوده است كه نماد  تامل و آرامش است . كسى كه با ادبيات آشناست و بسيارى از آثارش ملهم يا باز گردان آثار معتبر ادبى ايران و جهان است .و با(آرامش در حضور ديگران )به حيات سينمايى خودش ادامه داده است اما اين آرامش در دو مقطع از كف رفته است نخستين بار وقتى كه  دايره ى مينا را مى سازد به راحتى مى شود عصبيت فيلمساز را از تك تك نما هاى آن استشمام كرد استفاده از سعيد كنگرانى كه نماد جوانان معصومى است كه همواره در دام بلاهاى ناخواسته مى افتند و نيز فيلمبردارى روى دست خصوصا در نما هايى كه دوربين به ميان معتادان در گوشه هاى پرت شهر يا در كافه ها مى رود جايى كه با شيشه هاى  خون و لوله هاى باريك پلاستيكى وصل شده به آنها در كافه و روى زمين پلاسند با تشديد فضاى مستند گونه می كوشد حس ناكامى جامعه ی بلازده را منتقل كند و بار ديگر وقتى كه  سنتورى را مى سازد و اين بار بهرام رادان اگر چه خيلى معصوم به نظر نمى رسد اما نماد جوانانى است كه حتى اگر سرو گوششان بجنبد اما در دايره ى بسته اى جز دست و پا زدن كارى از پيش نمي برند. در دايره ى مينا خون فروشى بهانه اى است تا مهرجويى به زخم عميقى كه پيكره ى جامعه را مثل خوره مى جود اشاره كند و چهره ى سودا زده ى جامعه ى را كه به فريب فرداى نوين انقلاب سفيدشاه سر در برف فرو برده نشان دهد اگر چه اين نشان دادن به بهاى شتابزدگى هايى در فيلمنامه خودش را نشان داد اما همان هم  تامل بر انگيز بود و باعث شد سه سال فيلم را به محاق توقيف ببرد و زمانى سر از بند در بياورد كه صداى زنگ انقلاب در هر كوچه و خيابان نواخته شد بود !

مهر جويى كه خود انگار از پيش مى دانست فيلمنامه به قوت ساخته هاى پيشينش نيست ( مثل پستچى) از عواملى سود جسته بود كه توجه مخاطب را جلب كند. بهره گيرى از صداى ( فروزان ) خواننده ى خوش صدا و جنجالى آن روزها از جمله ى آن تمهيدات بود كه سى و دو سال بعد با جايگزينى صداى ( محسن چاوشى ) از همان نقطه نظر ، قدم گذاشتن در همان پلات فورمى است كه مهر جويى پيش از اين آزموده بود. (على) دايره ى مينا و (على) سنتورى صريح و بى پرده و البته متهورانه ، مستقيم و بى پرده به خيانت آشكار و وعده هايى كه عملى‌ نشدند اشاره مى كنند. هر دو از درد فرياد مى كشند،ودر تنهايى خود غرق مى شوند. البته نبايد كتمان كرد كه مهرجويى در سنتورى بسيار بى پرده تر از دايره ى مينا به مظاهر خيانت اشاره مى كند شايد سكوت و انتظار سى‌ ساله براى اجرا و به نتيجه رسيدن وعده هاى انقلاب 57 را مجوزى بداند كه در هيات هنرمند معترض آداب و سلوك به كنارى نهد و به فشردن دمل چركين اقدام كند .